KoiBoerderij.nl

Als het microscopisch onderzoek van de slijmhuid negatief is kan er gedacht worden aan een bacteriële aandoening. Een bacteriële aandoening kan echter pas met 100% zekerheid vastgesteld worden als een stukje slijmhuid op kweek wordt gezet. Hieruit kan men ook opmaken om welke bacterie het gaat. De behandeling kan hier op afgestemd worden, meestal bestaat deze uit het toedienen van antibiotica.

Verschillende soorten bacteriën kunnen hetzelfde beeld veroorzaken: ontstekingen van binnenuit. Onderhuids ontstaan een of meer rode plekken, die naar buiten toe doorbreken, waardoor een gat (zweer) ontstaat. De vinnen en de rest van de huid zijn in eerste instantie nog gaaf. De vis blijft tot het laatst eten. De wonden kunnen gereinigd worden.

Een bacteriële aandoening is te herkennen door het op kweek zetten van de slijmhuid, door zweren op de vis, door uitstaande schubben en/ of in combinatie met het opzwellen van de vis, door een rood geïrriteerde huid, door rafelige vinnen die rood verkleurd kunnen zijn, door zweren aan bek en ogen. Een bacteriële aandoening gaat zelden vanzelf over en advies van een deskundige inwinnen is noodzakelijk.

Over virale infecties is tot nu toe bij vissen nog heel weinig bekend. Virussen zijn heel kleine organismen, die zich alleen in levende cellen kunnen vermeerderen. Onder de microscoop kan men virussen niet herkennen.
De belangrijkste virussen zijn Lymphocystes, karperpokken en karperviraemia. Optimale leefomstandigheden, een gezonde en afwisselende verse voeding, schoon water met de juiste waterwaarden kunnen bijdragen aan het voorkomen van virussen, genezen is niet mogelijk.

Een ander virus is het Koi Herpes Virus (KHV).
Het herpesvirus van de koi is vergelijkbaar met andere herpesvirussen en steekt de kop op wanneer de koi is een stressvolle situatie verkeerd, of wanneer de vis in een temperatuurzone zit tussen de 18 en 28 ˚C. Vergelijk het met de koortslip bij de mens, deze komt ook tevoorschijn als iemand stress heeft. Koi herpes virus verzwakt de vis, maar de vis gaat dood aan de secundaire infecties met bacteriën, schimmels en/ of parasieten.
Aangezien alle herpesvirussen die bij mens en dier voorkomen als eigenschap hebben dat ze de gastheer niet verlaten of volledig door de gastheer uitgeroeid worden, betekend dit dat de gastheer drager blijft. Herinfectie of verspreiding blijft dus mogelijk.